Friday, May 23, 2014

Black & Blue

გაბრწყინებული სახე
და ანთებული თვალები,
ღიმილი ტუჩის კუთხეში
როცა მას რამეს მისწერ.
მერე დაძაბული მზერა
პასუხის მოლოდინში,
ისევ ღიმილი სახეზე,
ცისფერ თვალებში სხვი,
თითები სისწრაფეში
შენს ახალ პასუხს მისწერს.
ო, ნეტა დამანახა
იმისი სახეც ამ დროს,
ალბათ მეორე მხარეს
იგივე სურათია:
გაბრწყინებული სახე
და ანთებული თვალები,
ღიმილი ტუჩის კუთხეში
როცა შენ რამეს მოგწერს.
თან დაძაბული მზერა
შენს პასუხს როცა ელის,
ამჯერად შავი თვალები
და გიშრისფერი სხივი.
ისეთი სითბო იგრძნობა
ამ მიწერ-მოწერაში,
ისეთი სიყვარული,
შორით გიმზერთ და
მე უკვე გულიც კი ამიჩქარდა,
მეც უკვე ტუჩის კუთხეში
ღიმილი მომეძალა,
შავი და ცისფერი თვალების
ამ ბრძოლამ სულ შემშალა...

                                                                         22.02.14

Sunday, May 18, 2014

დაკარგული დრო...

დაგენანება, გეუბნები დაგენანება,
ყველა გასული დღე და წუთი დაგენანება.
დრო სწრაფად მიჰქრის, დრო არ დაგიცდის,
გეუბნები თითოეული გასული წამიც დაგენანება.
მას ნუ დაუცდი, თავად თქვი რამე,
რა გარანტია - რომ ის დაგიცდის?
რაც მთავარია - დროც არ დაიცდის.
ბევრს ნუ იფიქრებ, ხვალ ნუ  გადადებ,
მეხვალიე კაცს დრო არ დაუცდის.
შენ მაინც იცი რომ დროის ფასი
ამქვეყანაზე რარიგ დიდია,
იქნება ისიც შენსავით იცდის?
ერთი ნაბიჯი, ერთი შეკითხვა
და შეკითხვაზე მისი პასუხი,
ეგება ბედი რა კარგს გიმზადებს,
შენ კი კვლავ იცდი და გავიწყდება
რომ დრო სწრაფია, დრო არ დაგიცდის...

                                                                17.05.14

Saturday, May 17, 2014

ხსოვნას...

                     https://www.facebook.com/profile.php?id=100008389116744&fref=ts
მეხი არ იყო და რამ იჭექა,
რატომ ჩამოწვა ბინდი მიწამდე?
გრგვინვა -ქუხილი ხალხის ხმა იყო
ვერ გაერკვია ვინც რომ აქამდე.
წუთისოფელი ბინდისფერია,
მხოლოდ ხანდახან თუ გაანათებს.
ხალხში გლოვის ხმა მჭახედ გაისმა,
დაისადგურა სულში დაისმა.
ციდან ვარსკვლავი მიწას დაეშვა,
ერთი კი არა, სამი დაეცა,
სამი ხე, სამი დიადი მუხა,
წელგამართული, ახალგაზრდული,
ტოტებაწვდილი, ფოთლებგაშლილი,
სიცოცხლისათვის წამომართული.
ბედთან ჭიდილი მოულოდნელი,
ჭახანი, მსხვრევა და გულისცემა
ბოლოჯერ... მერე გაჩერებული...
მიწა იგლოვებს დაცემულ ხეებს,
ხალხი დააფრქვევს უთვალავ ცრემლებს,
ცამდე მიწვდება გლოვა საზარი,
ცავ, სამართალი ნეტავ სად არის?
ჩანავლდა ცეცხლი, რაღაც დასრულდა,
ქვიშის საათმაც სვლა დაასრულა,
ხეების ფერფლი ზეცას მიჰყვება,
თუმც ხსოვნა მათი ჩვენთან იქნება.

                                                           13.05.14