თვალები ცრემლით სავსე...

***

თვალები ცრემლით სავსე

და სხივჩამქრალი მზერა,

ისევ ფიქრები მასზე, დარდი-

რომ არ მოგწერა.

მაინც მის მხარეს იჭერ

მოუხმობ ფანტაზიას, 

სხვადასხვა ვარიანტით

ცდილობ მის გამართლებას:

იქნება რაღაც სჭირსო, 

იქნებ რა დაესენა.

კარგი რა, დაო, გეყოს

და ცრემლი შეიმშრალე,

ისე რა გაუჭირდა

რომ ერთი დაერეკა?

გიყურებ სევდით სავსეს,

მეც უკვე შიში მიპყრობს,

შენმა ცრემლის ზღვამ უცებ

ვაითუ მეც წამლეკოს.

მინდა გირჩიო რამე,

გითხრა რომ დროსთან ერთად

ტკივილიც გაქარწყლდება,

დრო დარდსაც თან წაიღებს, 

დროს ვერვინ მოერევა.
რატომ გგონია, კარგო,
შენს ცრემლად ვინმე ღირდეს?
აქეთ იტიროს იმან,
ვინც შენზე ფიქრებს ბედავს.
დამიჯერებდე მაინც,
ცრემლს შეიშრობდე ნეტავ,
შეეშვებოდე ეგებ
მაგ მელოდრამის ცქერას.
მე მხოლოდ ერთს გთხოვ, დაო,
ამ ერთხელ დამიჯერე,
რომ მერე შევძლოთ ერთად
ამ სევდიანი ღამის
ღიმილით გახსენება.

ჰო, დამიჯერე, მერე

ღიმილი მოგერევა

გაგახსენდება როცა 

მელოდრამების ცქერა, 

ყავის, ჩაის სმა ბევრი,

ან და დილამდე ჩვენი

ჩურჩულით საუბრები.

გთხოვ, დარდი დაასრულე,

მე ამას გევედრები!

17.03.14