სტროფებს ვეღარ ვუყრი თავს.
მუზას ვერსად დავემალე,
სულ აღარ მანებებს თავს.
არაფერზე ვიფიქრო,-
ვეხვეწები ჩურჩულით და
თან მუხლებზე ვუჩოქებ.
-არა, ასე ვერ იქნება,
შენ რომ სულაც იტირო-
ამას მუზა მეუბნება
ნიშნისგებით, თვალჩაკვრით.
რახან უკვე აღარც თხოვნა,
აღარც ხვეწნა აღარ ჭრის,
ვჯდები ისევ მაგიდასთან,
სტრიქონებად ვიცლები.
მუზაც იქვე გვერდით მიზის,
ირონიით მომიგებს:
-ჩაი ხომ არ მოგართვაო,
ყავას ხომ არ მიირთმევ?
19.02.14
No comments:
Post a Comment