ცვალებადობა

ჰო, შემოდგომის ფოთოლი ბოლოს
კვლავ შეიცვლება გაზაფხულს ახლით.
რა შეიცვლება და მერე ამით?
ტოტზე ახალი ფოთოლი მოვა,
თუმც მერე როცა მისი დროც მოვა
კვლავ დაუდგება მასც შემოდგომა,
დაჰბერავს მძლავრად ქარი ზვიადი,
თან გაიყოლებს ფოთოლს მოცელილს,
ერთ დროს მხრებგაშლილს, მწვანესა და
ტოტზე ამაყად მას მოშრიალეს.
რა არ იცვლება, რა რჩება მარად?
რომ მეც ვიწამო მარადისობა.
ფესვები რჩება, მათ ვერვინ შეცვლის,
მათ ადგილს ვერვინ ვერ დაიკავებს,
სულ გაუძლებენ დროთა სვლას და ჟამთა სიავეს.
ჰო, ამიტომაც იმედი ჩნდება, რომ ხე იდგება,
რომ ხე მარადჟამს, მუდამ იცოცხლებს!

13.10.2014; 13:02

მეზედმეტებით!

უკვე დილაა,
მზე ამოსულა, ზეცას ახარებს,
მე რა მახარებს?
არც არაფერი,
ჩემს გულში ისევ სევდა ხარხარებს.
გული თავისთვის
ხმამაღლა ყვირილს ისევ აგრძელებს:
მეზედმეტებით!
სამყაროვ, იქნება ერთი წამით
განხვიდე ჩემგან,
ხალხნო, ვინც კი ხართ
ჩემ გარშემო ამ სამყაროში,
ამ წუთას ყველა მეზედმეტებით.
გაირბენს წამი,
გაირბენს წუთი,
დრო შეიცვალოს იქნება ამით.
თან გაჰყვეს ეგებ სევდა მალული
და გულის ჭვალი.
დილა მზიანი,
დილა ხალასი,
სიცოცხლით სავსე დილის ნიავი
აგანთებს ბრძოლით, სიცოცხლის ნდომით,
მაგრამ რად გინდა,
ვინ გაცლის ტკბობას?
გარშემო ისევ ურიცხვი ბრბოა,
მეზედმეტებით,
მეზედმეტებით დღისით და ღამით,
ყოველი წამით მეზედმეტებით.
ცხოვრება მიდის და დრო არ ითმენს,
მოითხოვს შენგან ფერხულში ჩაბმას,
რომ ისევ აჰყვე შენ მასის როკვას.
არა, არ მინდა, განვცალკევდები,
მე ყველა მაინც მეზედმეტებით,
დავრჩები ჩემთვის
და გული ისევ განაგრძობს ყვირილს:
მეზედმეტებით!

10.10.2014; 11:37

:( :( :(

ეძღვნება უკეთილშობილესი ადამიანის ხსოვნას...

.....სიკვდილი... სიკვდილი... შემოვიდა, შემოფათურდა კარის ჯახუნით, უხეშად, ბინძურად. ან სხვანაირად კი როგორ შეეძლო. შემოხეტიალდა ისე, რომ სირცხვილიც არ უგრძვნია და თავისი საქმე გააკეთა. დატოვა ტკივილი, ძველი ტკბილი მოგონებები, ხსოვნა და წავიდა... თან გაიყოლა...

     გგონიათ ეს ეყო? გგონიათ ეს იკმარა? გაუმაძღარი და უგულო სიკვდილი... ისევ სცადა

სულში შეძრომა მის წასაყვანად, ისევ იქ, იგივე ოჯახში, ნეტავ რამ მიიზიდა? განა მისი ძალა პირველ ჯერზე საკმარისად არ აჩვენა? გადიდგულებული, გულზვიადი, დროის დაუხანებლად შეიძურწა და ცოტა ხანში მისი არსება ჩვეულმა სიამემ აავსო... სახლში საშინელი ღრიალის ხმა გაისმა, გაურკვეველი ყვირილი, ბრდღვინვა, ღმუილი ახლობლების... ეს იყო სულის ტკივილი. ჩაწყდა სადღაც ძაფი... მოულოდნელობა... სიზმარი... არარეალ
ობა... ყველაფერი ერთმანეთში აირია და ეს ყოველივე დილის მზის ამოსვლასთან ერთად დაემსგავსა რაღაც გაურკვეველ რძისფერ ნისლს, რასაც სიკვდილის სუნი უდიოდა.

  სული სხეულს დაჰყურებდა და ეძნელებოდა ამის დაჯერება. სიკვდილი მას გამარჯვებული სახით უმზერდა, ის არასდროს არავისთან დამარცხებულა, არც კი იცოდა რა იყო ეს განცდა - მარცხი, წაგება. კარგი რომ ყოფილიყო მისი ეს დაუმარცხებლობა, გმირი იქნებოდა უცილობლად.

      სული შეშინებული დაჰყურებდა ახლობლების წაშლილ სახეებს და თანაუგრძნობდა, თუმცა უჩვეულო სიმსუბუქეს გრძნობდა, ფარფატებდა მოლივლივე სივრცეში. ცდილობდა ენუგეშებინა  დარჩენილი ახლობლები, მაგრამ მას ხომ ვერავინ დაინახავდა.   ყვირილმა დაარღვია სამეზობლოს მშვიდი ცხოვრება, უკვე მეორედ, ერთი მიმართულებით. ყველას ყურადღება იქით მიეპყრო. თუმცა ეს არ იყო ჩვეული ცნობისმოყვარეობა, როცა სხვის საქმეში ცხვირის ჩაყოფა უნდათ-ხოლმე. აქ იგრძნობოდა გულის ტკივილი, თანადგომა, წუხილი... შეჭმუხნილი შუბლები და სევდიანი თვალები...

  სულმა ცოტა ხანს მთელი სამეზობლო შემოიფარფატა, ყველა უკანასკნელად

შეათვალიერა. მერე ისევ სახლში შეიარა. მისი უსხეულო არსება ნაზად მიელამუნა ნიავის სახით სახლშიმყოფთაგან თითოეულს ლოყაზე და "მხრებჩამოყრილი" ამოუდგა სიკვდილს გვერდით... ორივენი გაუდგნენ გრძელ გზას... გვირაბის ბოლოს საყვარელი ადამიანი ელოდა... ღმერთო შეუნდე და დაუმკვიდრე სასუფეველი...

  2012წ.

"ესეც გაივლის"...

ხომ შეიძლება უბრალოდ გაჩუმდე,

ფიქრებში ჩაიძირო,
უბრალოდ დადუმდე,
არ შეიმჩნიო გარშემო არავინ,
გულიც არ გეტკინოს იქნება შენ ამით.
სულ ყველას იგნორი,
ყველასთვის ნიღაბი,
შენ დარჩი ის ვინც ხარ,
ვინც ყოველთვის იყავი,
და გულს ნუ გაიტეხ
თუ ვინმე გულს გატკენს,
იცოდე ყოველთვის,
რომ "ესეც გაივლის".
ბოღმას და წყენას,
ბრაზს, გულისტკენას
დიდხანს ნუ გაივლებ,
გულში ნუ ჩაიდებ.
ამით არ დამძიმდე,
უბრალოდ გახსოვდეს -
ყოველი წყენის დროს,
ყოველი ტკენის დროს
ღრმად ამოისუნთქე,
გულს შვება მიეცი,
მაწყენარს ღიმილით
თვალებში ჩახედე,
შენც გაიღიმე და
ისიც გ ააღიმე.

14.02.2014

ორმაგ ელვასა და ქუხილში

გარეთ ახლა უკვე ძლიერ ჩამობნელდა,
გარეთ ახლა მხოლოდ ელვა-ქუხილია,
ცაზე ელვაც უკვე ვეღარ დაეტია.
რატომ არ მაღელვებს მე ამინდი ესე?
რატომ შფოთვა გულმა აღარ დაიტია?
ალბათ იმიტომ, რომ ჩემთან, შიგნით სულში
უფრო უარესი ჭექა-ქუხილია.
ამინდი არ ცხრება, ქუხილი მატულობს,
ელვამ, უსირცხვილომ, ცაც კი გაარღვია.
უკვე გული მიგრძნობს, ქუჩაშიც და სულშიც
მალე დაიწყება წვიმა დიდი თქეშით,
ამის დროა უკვე, ამის საათია.
როგორ ჩამობნელდა, ცაზე ბურუსია,
არა ვღელავ, მაგრამ თან არც მიხარია.
წვიმა გადაღებას თითქოს სულ არ გეგმავს,
ისევ ელვა ცაზე, ისევ ქუხილია.
აღარ გადაიღებს წვიმა საზიზღარი?
ჩემშიც ელვაა და ჩემშიც ქუხილია.
გარეთ ვიხედები გაფაციცებული,
ცისარტყელას მოვკრა ეგებ სადმე თვალი.
ბოლო გაბრძოლება, ბოლო ელვა ცაზე,
ქუხილმაც დატოვა თავის ბოლო კვალი.
წვიმამ იკლო უკვე. წვიმამ გადაიღო,
ჩემი სულის ელვაც ეგებ თან წაიღო.
ქუჩა ახლა უკვე წვიმის სურნელს აფრქვევს,
ჩემშიც უკვე სულ სხვა სულის ამინდია.

1.05.2014

გაზაფხულის "ლომკა"

სურნელი წვიმის,
გაზაფხულზე რომ შეგიღიტინებს,
მზე ღრუბლებიდან გამოაჭყიტებს,
ჩაგეხუტება, გულში ჩაგიკრავს,
დაგთბება სულშიც და გაიღიმებ.
თუნდ გაზაფხულზე
აფეთქებული კვირტების თოვა
და მერე მათი სურნელით თრობა...
ეს ყველაფერი ისე ლაღია, ისე ლამაზი
და სასურველი,
მე ვემსგავსები სულით ნარკომანს,
მეწყება "ლომკა", შესაბამისად,
ვითხოვ ამ სურათს დიდი დოზებით.

23.04.2014

Just smile :)

თავში ქაოსი,
გადაუჭრელი საკითხები,
რაო, რა მოგდის?
რთულ ცხოვრებას კიდევ უფრო
რატომ ართულებ?
ერთხელ მარტივად დაიკიდე
ან გაატარე.
ისევ ქაოსი,
გადაუჭრელი საკითხები
თავში უკვე ტანგოს ცეკვავენ.

შენ შველას ითხოვ...
რა ვქნა, რა გიყო,
მე რომ ამჯერად
პასუხი არ მაქვს...
ზოგჯერ ვმბრძანებლობ
ან დიქტატორის იარლიყს ვირგებ,
მაგრამ მერწმუნე,
ეს ყველაფერი ნიღაბს უფრო ჰგავს
და სხვა არაფერს,
სიმართლეს გეტყვი -
რომ ცხოვრებას
არც მე არ ვმართავ,
რომ ჩემთან თავშიც ქაოსია
არანაკლები,
გადაუჭრელი საკითხები
ჩემ თავშიც უკვე
მერამდენე ტანგოს ცეკვავენ.

21.04.2014

მებოროტება, თუმცა....

მებოროტება, თუმცა 

მაინც არ ვარ ბოროტი.

კარგი, დამარქვი,

თუ ასე გინდა, მაინც ბოროტი.

თუმც მეგონება, რომ 

მე უფრო ვარ

სარკასტული და ირონისტი.

შენ გაიცინებ,

მაინც ჩამთვლი კვლავ მე ბოროტად

და "პირზე კოცნით" ისევ მეტყვი: 

- შენ ხარ ბოროტი,

გულით კეთილი, თუმცა

სიტყვები შენ გაქვს ბოროტი".

მე გავიცინებ, არ მეწყინება,

შენს ნათქვამს შევძლებ გავუსწორო

კატისებრი ჩემი თვალები,

და თუნდაც თავზე შენი ხელით

მე დამედგას ბოძებული იგი გვირგვინი

ზედაც წარწერით: "დიდი ბოროტი",

ამაყად ავწევ თავს და გეტყვი:

- მებოროტება, თუმცა

გულით არ ვარ ბოროტი.

20.04.2014

მე კვლავ ვარ ბავშვი

მე დავრჩი ისევ ბავშვობაში,
ვერ გავიზარდე.
ან იქნებ სწორედ
უარი ვთქვი სულაც გაზრდაზე.
იქნებ ასე სჯობს,
რომ შეხედო ცხოვრებას ბავშვმა.
ვიცი, რომ შავ-თეთრ სათვალეს
შენ დიდხანს ვერ დათმობ,
თუმც ზოგჯერ მაინც
რომ გაერთო ბავშვური ჭკუით,
არ დაშავდება ალბათ ამით
სულ არაფერი.
ჰო, რეალისტო, თუკი ამბობ,
რომ ხარ კვლავ ბავშვი,
დაე,
გახსენი შინაგანი,
გვერდზე გადადე შფოთვები
და წუხილი ხვალის.

8.04.2014; 21:28

თავს ვირთობ მხოლოდ

ვიცი რომ ვჯღაბნი,
ვიცი რომ ვკაწრავ,
კალამს ვაწვალებ,
ფურცლებსაც ვხარჯავ.
შენ რა გადარდებს
ან რაზე ჯავრობ?
ეს მხოლოდ მართობს,
ამ ჩანაწერებს
რამე დიადის მიზანი არც აქვთ.
ლურჯი ან შავი კალამის კვალი
კვლავ დაემჩნევა
ქათქათა ფურცლებს.
შენი რა მიდის?
შენსას რას ვხარჯავ?
თუკი შენ მაინც ნერვი გეშლება,
რაღას კითხულობ,
დროს რაზე კარგავ?
თავშიც გითხარი, რომ
ჩემთვის ვჯღაბნი,
თავს ვირთობ კარგად.

2.04.2014